forum.dirty-dozen.de

[lavendercherida]

Do dzisiaj pamiętam zapach farby. Nie tej zwykłej, ściennej, tylko tej do włosów – amoniak, nadtlenek, cały ten chemiczny miszmasz, który wdychasz codziennie, jeśli prowadzisz swój mały salon fryzjerski. Nazywam się Ewelina, mam trzydzieści dziewięć lat i od ośmiu lat moje królestwo to dwadzieścia metrów kwadratowych w galerii handlowej pod Warszawą. Trzy fotele, dwie suszarki, jedna rejestracja na działalność i tysiące historii wysłuchanych od klientek, które przychodzą po zmianę koloru, a zostają na terapię.

Tylko że ja sama nie miałam dla kogo zostać.

Tamten marzec był okropny. Nie z powodu pogody. Z powodu pustki w portfelu. Sezon zimowy zawsze jest słaby, ale ten przetarł dno. Rachunek za prąd wzrósł o czterdzieści procent, szampony podrożały, a klientki oszczędzały na każdej wizycie. W lutym zarobiłam tyle, że ledwo starczyło na czynsz. W marcu było jeszcze gorzej.

Pamiętam ten czwartek wieczorem. Zamykałam salon o dwudziestej pierwszej, ostatnia klientka poszła, włączyłam odkurzacz, zmyłam pędzle, przeliczyłam kasę. Dwadzieścia złotych napiwku i ani jednej płatności kartą przez ostatnie trzy godziny. W drodze do domu kupiłam bułki i pasztet. Chleb był za drogi.

W mieszkaniu czekała na mnie cisza. Mąż wyjechał służbowo do Gdańska, dzieci u mojej mamy. Miałam cały wieczór tylko dla siebie. I tę cholerną myśl, która krążyła w mojej głowie od tygodnia: "A gdyby tak spróbować czegoś innego? Nie na poważnie. Tak na próbę".

Usiadłam na kanapie w starym dresie, który pamiętał lepsze czasy, i otworzyłam laptopa. Nie szukałam niczego konkretnego. Ot, przeglądałam grupę dla fryzjerów, potem jakiś portal z ogłoszeniami, potem – nie wiem już jak – wylądowałam na stronie, która wyglądała jak kolorowy sen. Albo koszmar – zależnie od punktu widzenia.

Zarejestrowałam się. Potem przyszło pierwsze vavada casino logowanie i poczułam się jak nastolatka, która wchodzi do klubu z podrobionym dowodem. Niby nie robię nic złego, a serce wali jak szalone.

Wpłaciłam pięćdziesiąt złotych.

Tyle. Tylko tyle. Mniej niż jedna koloryzacja u konkurencji. Mniej niż dwa razy obiad na mieście. Powiedziałam sobie głośno, żeby to usłyszeć: „Ewelina, przegrasz pięć dych i wracasz do oglądania seriali. Bez spiny”.

I zaczęłam grać.

Nie znałam się na tym zupełnie. Zero pojęcia. Próbowałam jakichś prostych automatów z owocami. Pierwsze dziesięć minut było nudne jak flaki z olejem. Wygrywałam złotówkę, przegrywałam dwa złote, kółko się kręciło, a ja czułam, że za chwilę kliknę „wyjdź” i tyle będzie z mojego buntu.

Ale potem zmieniłam grę. Trafiłam na taką z kaskadowymi bębnami. Mało rozumiałam, ale podobało mi się to, że symbole same spadały i znikały. Postawiłam dziesięć złotych. Wygrałam pięćdziesiąt. Postawiłam dwadzieścia. Wygrałam dwieście.

I wtedy się zaczęło.

Nie wiem, czy to był brak snu, czy kumulacja całego tego marazmu z ostatnich tygodni, ale poczułam, że wsiąkam. Wsiąkam w ten świat, w którym możesz postawić symboliczną kwotę i nagle, po prostu nagle, twoje konto skacze w górę. To nie były wielkie pieniądze. Sto, dwieście, trzysta. Ale dla kobiety, która tego dnia liczyła każdą bułkę, każda wygrana była jak zastrzyk. Nie adrenaliny. Nadziei.

Godzina minęła. Potem druga. Sprawdziłam konto – miałam osiemset złotych. Osiemset złotych z pięćdziesięciu.

Prawdziwy fryzjerski instynkt podpowiadał mi: „Zabieraj to i spadaj”. Ale ta mała, głupia część mnie, ta część, która marzyła o nowych nożyczkach za siedemset złotych i o tym, żeby w końcu wymienić suszarkę, która trzeszczy jak stary traktor – ta część powiedziała: „Jeszcze jedno vavada casino logowanie. Tylko na chwilę”.

I zalogowałam się znowu.

Przegrałam dwieście. Potem następne. Wróciłam do pięciuset. Serce mi waliło, a ja siedziałam w ciemnym pokoju, tylko światło laptopa oświetlało moją twarz. Wiedziałam, że powinnam przestać. Każda część mojego zdrowego rozsądku krzyczała: „Ewelina, zamknij to!”. Ale ja nie byłam już zdrowa. Byłam w tym stanie, w którym przestajesz odróżniać rozwagę od głupoty, bo ta granica się rozmazuje.

Postawiłam trzysta złotych na jedną rundę. Przegrałam. Zostało mi dwieście. Cała ta noc, całe to napięcie, cała nadzieja – wszystko sprowadzone do ostatnich dwóch stówek. Wdech. Wydech. Postawiłam wszystko.

Symbol się zatrzymał. Potem drugi. Potem trzeci.

Ekran eksplodował.

Dwa tysiące złotych.

Odetchnęłam tak głęboko, że aż mnie zabolało w płucach. Nie krzyczałam, nie skakałam. Zamknęłam laptopa. Po prostu. Zrobiłam to, czego nie zrobiłam godzinę wcześniej – zamknęłam wszystko i poszłam spać. Była trzecia nad ranem.

Następnego dnia, jeszcze przed otwarciem salonu, wypłaciłam pieniądze. Wszystkie. Dwa tysiące złotych. Za te pieniądze kupiłam nową suszarkę – profesjonalną, taką, o jakiej marzyłam od roku. Zostało mi jeszcze na trzy porządne farby i na nowy ręcznik dla klientów. A najbardziej dumna byłam z tego, że nie wydałam ani grosza na głupoty. Każda złotówka poszła w interes.

Minął miesiąc. Nowa suszarka przyciągnęła klientki? Nie wiem, może trochę. Ale przede wszystkim zmieniłam coś w swojej głowie. Przestałam myśleć o sobie jak o ofierze złego miesiąca. Zaczęłam myśleć: „Udało mi się raz. Może uda mi się też w życiu”.

Wracam do vavada casino logowanie od czasu do czasu. Mniej więcej raz na dwa tygodnie. Zawsze przed logowaniem zadaję sobie pytanie: „Czy stać cię na stratę tej stówki?”. Jeśli odpowiedź brzmi „tak” – wchodzę. Jeśli nie – oglądam serial.

Moja historia nie jest o wielkiej wygranej. Jest o tym, że czasem przypadkowe wtorkowe logowanie może ci przypomnieć, że jeszcze żyjesz. Że jeszcze masz siłę. Że jeszcze potrafisz zaryzykować.

A nożyczki nowe kupiłam w zeszłym tygodniu. Za gotówkę. Z własnego zarobku.

I to jest najlepsze zwycięstwo.