forum.dirty-dozen.de

[lavendercherida]

Jestem konstruktorem w biurze projektowym, ale prawdziwe życie zaczynam po zmroku. Od kilku lat chodzę z aparatem po mieście i łapię światła, które zwykli ludzie mijają obojętnie. Taką mam terapię – gdy projektuję kolejną halę przemysłową, mój mózg domaga się chaosu. A co daje więcej chaosu niż nocne miasto i ludzie, którzy nie śpią? W zeszłym roku, późną jesienią, pogoda była fatalna, a mój wewnętrzny fotograf dostał ataku frustracji. I wtedy odkryłem, że zupełnie przypadkiem mogę przenieść ten sam rodzaj skupienia do wirtualnego świata.

Nie pamiętam dokładnie, co mnie tam ściągnęło. Może podświadomie chciałem poczuć ten dreszcz, który towarzyszy mi, gdy stoję pół godziny w deszczu, czekając na idealne ujęcie tramwaju. Mój kolega z działu testów kiedyś rzucił hasło o automacie, w którym padały śmieszne mnożniki. Wtedy tylko przewróciłem oczami, bo zawsze uważałem hazard za czystą głupotę. Ale tamtego listopadowego wieczoru miałem dość, więc nie wiem czemu, wpisałem vavada login w telefonie. Myślałem, że zniknę po dziesięciu minutach. Zniknąłem dopiero po dwóch godzinach, ale w sensownym tego słowa znaczeniu – wyszedłem z o wiele lżejszym sercem i małą wygraną.

Nie chcę opowiadać o kokosach, bo nie o to chodzi. Szczerze – najpierw przegrywałem. Takie sto, dwieście złotych w szybkich rundach, na jakichś wulkanach czy owocach. Tylko że ja, jako człowiek, który robi zdjęcia w nocy, swoje porażki traktuję jak kadry, które wyleciały do kosza. Zawsze myślisz, że to była ta jedna, idealna klatka, ale sam nie wierzysz w swój pech. I tak zacząłem traktować te spiny. To nie była walka z maszyną, tylko bardziej nauka cierpliwości i akceptacji straty.

Najdziwniejsze jest to, że moje nocne spacery uległy zmianie. Zacząłem zwracać uwagę na detale – na lampy, cienie, na drżenie rąk twoich własnych w świetle latarni. W którymś momencie wpadłem w rytm: praca, fotografia, a gdy wracałem lodowato zmarznięty – siadałem z herbatą i sprawdzałem przypadkowość. Ktoś by powiedział: hazardzista. A ja widziałem po prostu odwrócony proces tworzenia zdjęć. Tam kontrolujesz światło i ustawiasz czas migawki. Tutaj kontrolujesz tylko swój budżet i moment, w którym mówisz „dość"". Ta świadomość jest nawet odświeżająca.

Pewnego styczniowego wieczoru mój laptop padł. Dosłownie, kurz w wentylatorze, nie chciał wstać. Miałem kupę szkiców do zrobienia, ale mój umysł domagał się rozrywki. Jakoś bezmyślnie znowu użyłem vavada login, tym razem na tablecie, leżąc w fotelu. Tabletu nie znoszę do pracy, więc traktowałem go jak głupie okno na świat. Wtedy złapałem się na czymś, co całkowicie mnie zaskoczyło. Nie goniłem za wygraną, tylko po prostu grałem, ciekaw jak ułożą się symbole. Zaczynałem coraz lepiej rozumieć, czemu fotografowie nie planują wszystkich ujęć z góry.

Czasem losowość daje ci obraz, jakiego nie wymyślisz świadomie. Tak wyszedł mój najlepszy cykl zdjęć „Przejścia"" – ludzie złapani w pół kroku, w pół sekundy, między jednym światłem a drugim. Wszystko przez to, że przestałem się bać spóźnionego autobusu czy zmarzniętych rąk.

A co do samego koncertu i emocji. Zdarzyło się kilka fajnych wieczorów. Pamiętam jeden z początków marca, gdy wygrałem w ciągu wieczora tyle, że starczyło na nowy obiektyw. I wiecie co? Kiedy patrzę na zdjęcia zrobione tym właśnie szkłem, czuję o wiele większą radość z fotografowania niż z liczby na koncie. Sama gra zaczęła mnie uczyć obycia z emocją, która zawsze mi doskwierała. Ta wieczna, chamska myśl: „a co jeśli wyjdzie źle"". Przecież w nocnych ujęciach jedno złe światło potrafi przekreślić całą pracę. Ale ja już się nie spalam. Po prostu czekam na lepszy moment.

Z czasem znalazłem coś, co można nazwać złotym środkiem. Odkładam sobie limit na rozrywkę, tak jak ktoś odkłada na piwo z kumplami. I nie oszukuję się, że zarobię na czynsz czy na raty samochodu. Wiem, że przyjemność z gry bierze się z produktu, jakim jest sama niepewność. To taki intelektualny lifting.

Dziś, gdy wracam z nocnej sesji w deszczu, a w domu czeka ciepły koc i odpalona strona, czuję, że ta gra jest moim małym ukłonem w stronę losu. Nie wierzę w żadne magiczne moce, nie mam szczęśliwych skarpetek. Mój rytuał to najwyżej dobra herbata i wyciszony telefon.

Czuję, że trochę mnie to ukształtowało na nowo. Przestałem mieć do siebie żal, że nie zawsze wygrywam w życiu. Bo jak w tej grze, przyjmujesz informację zwrotną, ładujesz następny dzień i próbujesz innych rozwiązań. No i trafił się jeszcze jeden plus – poznałem dwóch gości na forum, którzy też łapią nocne klimaty, ale z innej strony: jeden kręci filmy, druga robi instalacje świetlne. Wyszło na to, że wspólny worek ze slotami to nie tylko zabawa – to pretekst, by pogadać o tym, że wszystko wokół jest trochę losowe. Z tym spokojem – rano bierzesz głęboki wdech i nawet zmarnowane ujęcie nie wytrąca cię z równowagi.

A więc podsumowując po swojemu. Nie znalazłem tam drogi do bogactwa, ale znalazłem coś, co pozwala mi żyć z nerwami w ryzach. Losowość przestała być wrogiem, stała się kompanem. Czasem wchodzę tylko po to, by przypomnieć sobie, że każda sesja to oddech, światło i to, by następnego dnia po prostu być. Z tym że herbata musi być gorąca, a klawiatura sucha. I dlatego właśnie kocham te nocne aktywności – także te wirtualne, gdzie to ja decyduję, kiedy zakończyć kadr.